پرسش :

اگر شخصی در مکانی قصد اقامت کند در چه صورتی آن مکان، حکم وطن او را پیدا می کند؟

پاسخ :
هرگاه انسان جایى را براى «محلّ اقامت» خود انتخاب کند به طورى که وقتى در آنجاست او را مسافر نمى ‏گویند، خواه قصد اقامت دایم داشته باشد یا موقّت، حکم وطن را دارد، بنابراین در یکی از این سه حالت، آن جا در حکم وطن او است، نماز و روزه کامل است و نیازى به قصد ده روز ندارد: 1-داشتن قصد سکونت طولانی مدت مانند یک سال و بیشتر 2- ماندن هفته اى حداقل سه روز در مدت زمان حداقل دو سال 3-ماندن حداقل چهار ماه در سال (هرچند بصورت پراکنده) در مدت زمان سه سال و بیشتر. نکته : طبق روایات وارد شده در احکام حج، در مورد کسی که یک سال در مکّه می ماند، او را مانند اهل مکّه دانسته­ اند و مقیمی است که حکم توطّن را دارد. به عبارت دیگر چنانچه با شرایط فوق در محلّی بماند عرف آنها را مسافر نمی ­داند و معیار، صدق سفر است نه وطن؛ که در اینجا صدق سفر نمی­ کند(دقّت شود). هرگاه انسان جایى را براى «محلّ اقامت» خود انتخاب کند به طورى که وقتى در آنجاست او را مسافر نمى ‏گویند، خواه قصد اقامت دایم داشته باشد یا موقّت، حکم وطن را دارد، بنابراین در یکی از این سه حالت، آن جا در حکم وطن او است، نماز و روزه کامل است و نیازى به قصد ده روز ندارد: 1-داشتن قصد سکونت طولانی مدت مانند یک سال و بیشتر 2- ماندن هفته اى حداقل سه روز در مدت زمان حداقل دو سال 3-ماندن حداقل چهار ماه در سال (هرچند بصورت پراکنده) در مدت زمان سه سال و بیشتر. نکته : طبق روایات وارد شده در احکام حج، در مورد کسی که یک سال در مکّه می ماند، او را مانند اهل مکّه دانسته­ اند و مقیمی است که حکم توطّن را دارد. به عبارت دیگر چنانچه با شرایط فوق در محلّی بماند عرف آنها را مسافر نمی ­داند و معیار، صدق سفر است نه وطن؛ که در اینجا صدق سفر نمی­ کند(دقّت شود).

منبع: makarem.ir